در مقاله حاضر امکان نوعی رویکرد انتقادی نسبت به هستی‌شناسی‌های سیاسیِ دولت_پایه از منظری پدیدارشناختی مورد بررسی قرار گرفته است. پدیدارشناسی در مقام یک چهارچوب فلسفی انتقادی، ابزار مفهومی مناسبی برای مطالعه درباره بحران‌های فلسفی است. نگارنده، ضمن در نظر داشتن اهمیّت انتقادی پدیدارشناسی، به صورت‌بندی بحران در هستی‌شناسی‌های سیاسی دولت_پایه پرداخته است. نوشته حاضر پس از بحث درباره این بحران هستی شناختی تلاش کرده است تا با استفاده از مفاهیم مستخرج از پدیدارشناسی استعلایی ادموند هوسرل طرحی مقدماتی درباره امکان صورت‌بندی نوعی از هستی‌شناسی سیاسی پدیدارشناسانه را پیش کشیده و مورد ارزیابی قرار دهد. در این جستار کوتاه صورت‌بندی مورد نظر نویسنده از هستی‌شناسی پدیدارشناسانه در جریان بحث درباره مفهوم بیناسوبژکتیویته و هم‌پیوندهای منطقی این مفهوم، صورت نهایی خود را پیدا کرده‌ است. نویسنده تلاش کرده‌ است تا مفاهیم به عاریه گرفته شده از پدیدارشناسی استعلایی ادموند هوسرل را در معنای فلسفی خاصی که دارند مورد مطالعه قرار دهد. سرانجام مقاله
با بحث مختصری درباره ضرورت دفاع از سیاست و مبناگرایی سیاسی از یک منظر پدیدارشناسی به پایان می‌رسد. سرانجام مقاله با بحث مختصری درباره ضرورت دفاع از سیاست و مبناگرایی سیاسی از یک منظر پدیدارشناسی به پایان می‌رس سرانجام مقاله با بحث مختصری درباره ضرورت دفاع از سیاست و مبناگرایی سیاسی از یک منظر پدیدارشناسی به پایان می‌رس